TG Trui Gysseling

Trui@truigysseling.be

 © Trui Gysseling

Istanbul revisited

Hoe een tentoonstelling mijn manier van schilderen veranderde

Mijn hart sloeg zowat op hol toen ik de kans kreeg om deel te nemen aan de Bosphorus Biënnale in Istanbul. Maar dan begonnen de problemen : schilderijen opsturen met het vliegtuig bleek een zeer dure aangelegenheid.


De schilderijen moesten dus mee met mijn gewone bagage. Maar bagage blijft soms achter! Dus moesten mijn schilderijen mee met mijn handbagage. Voor mijn kleine grafiekjes was dat geen probleem, maar grote schilderijen op panelen!


Gelukkig zit ik niet in mijn eentje te schilderen, maar in het atelier van de Kunst-Bloem. Iedereen in het atelier dacht mee en bedacht wel iets.


De panelen kon ik duidelijk vergeten. Ik moest op iets schilderen dat opgeplooid of opgerold kan worden. Het experimenteren begon. Allerlei dunne materialen werden uitgetest: beschilderd, geplooid, opgerold ...


Mijn keuze viel uiteindelijk op dunne plastikvellen die zich mooi lieten oprollen en dus in een koker mee konden met de handbagage.


Ik begon koortsachtig te schilderen, de tijd begon te dringen. Ik maakte uiteindelijk 12 schilderijen van 70 x 100 cm op dunne plastic folie.Samen waren ze veel te zwaar om mee te nemen. Ik maakte uiteindelijk een selectie van 7 werken, nog altijd zwaar genoeg.


En in de plaats van een set reserve kleren en ondergoed nam ik in mijn handbagage ingekaderde grafiekjes (zonder glas), 7 schilderijen en materiaal om alles op te hangen mee. En alsof de duivel er mee gemoeid was ... mijn bagage bleef een paar dagen steken in Amsterdam!

Mijn werken kregen veel lof op de Biënnale. De schilderijen hingen in de galerie boven het Museum voor Journalistiek en de grafieken in de galerie van de Technische Universiteit.


Ik was dus heel tevreden met mijn nieuwe werken, tot ik, terug in Gent, er één ophing in de inkomhal van de Kunst-Bloem. Het was helemaal vies, beduimeld en gekrast.


Ik had voor deze collectie twee thema's uitgewerkt op een sobere manier waarbij ik de glans van het plastic liet contrasteren met de materialiteit van het acryl. En nu bleek dat het onbedekte plastic extreem kras- en vuilgevoelig was. Vieze vingers konden zelfs niet verwijderd worden: zelfs een watje maakte krassen terwijl de vieze vingerafdruk bleef. De 12 schilderijen waren voor de vuilbak.


En wat doe je met een afgedankt schilderij? Experimenteren! - en dat werd de start van een heel schildersavontuur.


Ik ontdekte nieuwe mogelijkheden, en merkte dat bepaalde nadelen van acryl eigenlijk enorme voordelen zijn. De schilderijen werden laagje na laagje met transparante verf overschilderd. Er ontstonden interessante structuren. En het experimenteren gaat nog altijd verder. Ik heb meer plezier in het schilderen dan ooit tevoren.


Deze manier van geleidelijk een werk opbouwen en laten groeien is puur genieten. En ik neem nu ook de tijd, ik laat mij niet meer opjagen voor een tentoonstelling of zo. Mijn werken krijgen mijn aandacht tot ze hun complexe maturiteit bereikt hebben. Leve de complexiteit, weg met de uitgepuurde eenvoud!


En de serie werken die ik speciaal voor de Bosphorus Biënnale maakte? Die veranderen geleidelijk in de serie 'Istanbul revisited'.



Bosphorus Art Biënnale